
|
Wednesday, June 15, 2005
يه روزي توي يه تصور خيالي آدمها رو موجودات خوبي ميديدم كه شرايط نميذاره خوب باشن،
الان كه بيشتر نگا ميكنم.. تعجب ميكنم، از اينكه چقدر عجيب و رويايي، آدم بد و آدم خوب داريم، عين فيلما، عين عين تمام فيلماي كلاسيك، يه سريشون ميگن ما خوبيم، يه سري ديگه هم ميگن ما بديم. بدا با خوبا بدن، بدا با همه بدن، خوبا با خوبا خوبن،... خيلي عجيبه، هميشه فكر ميكردم آدم بدا، از بد بودنشون ناراضين... ولي اصن اينطوري نيست.. افتخارشونه، نه اينكه خوب و بد براشون فرق نداشته باشه.. از خوبي بدشون مياد.. به هر زبوني.. به خوبيا مثه راستگويي و غيبت نكردن و دزدي نكردن و با صداقت كار كردن ميگن "حماقت" ، "سادگي" ، "بزدلي" ، "بي عرضگي".. خوب بودن رو يجور بي عرضگي ميدونن... دليلاشونم زياده.. و خب قانع كننده.. ولي كليتش اينه كه بد بودنشون رو دوست دارن، از خوبا خوششون نمياد، آدم بدا با هم حال ميكنن، آدم خوبا با هم... |
site feed
http://rephrased.blogspot.com/atom.xml |